jueves, 8 de mayo de 2014

Bidaia on

Oraindik etorteko dauden uneengaitik
Eta ez atzera begiratuta uzten duzunagaitik
Hartu eizu momentu bat negar egiteko.

Negar egin behar badozu.

Edota gauza berrien aurrean adeitsu agertzeko
hartu eizu momentu bat negar egiteko.

Negar egin behar badozu.

Aurrera egin behar duten guztien ohorez
Eta etxera inoiz itzuliko zaren seguru
Hartu eizu momentu bat negar egiteko.

Negar egin behar badozu.
Baina gaur ez bada, bihar
bizi eta sentitu.
Une bakoitza den bezalakoa gozatu.
Itzultzeko ordua heldu arte joan.
Eta momentu bat hartu negar egiteko.

Negar egin behar baldin badozu.



Bidaia on.

domingo, 23 de marzo de 2014

Bi mila eta hamalauko martxoaren hogeitahirua. Domeka.

Egin bedi zure nahia zeruan bezala lurrean bere.

Baina zure nahia gaurko egunean larregi izan da. Nola izan daiteke inoren nahi olakorik? Bost urteko bizia emon orduko hobeto ezer ez emon. Bizitza dastatu arazi hutsarekin kendua. Krudelkeriarik ankerrena eta berekoiena. Ezin uler nezake. Barruko huts hau ezin bete neike. 

Eta hori da dena. Ezerezaren ezereza. Guztia akabo. Ezin uler nezake. Atzo bai, gaur jada, ez.

Ezin sinis dezaket olakoak onartzen duen batengan edo ezerengan. Edo agian zure ondoan nahi zenuen, ez dakit, baina gure ondotik eramateko ezeneukan inolako eskubiderik. Ez horren goiz. Nire deia egiten dozunean serio hitz egin beharra eukiko dogu, baia ez presarik euki. Urte askotako bentaja utziko dizut zure argumentuak ulerkor izateko ahalegina egin dezazun. Gogor ekin beharko diozu.

Ezin uler dezaket. Beti gertatzen zait. Haria edo galtzen dut. Baina oingoan, ezin uler dezaket eta ezingo dut inoiz ulertu.

Eutsi gogor, horain inoiz baino gehiago.

domingo, 12 de enero de 2014

Fondo de violines.

Con un fondo de violines me pongo tierno.
Hace mucho que no escribo. He estado ocupado con el trabajo y los estudios y todo eso. O eso es lo que se dice en estos casos, ¿No?

El lazo entre nosotros no está tan fuerte como debiera pero quiero pensar que es solo algo temporal. Aunque cuando nos volvamos a ver finjamos otra vez que todo va a las mil maravillas no puedo evitar echarte de menos. Pero podremos con ello. O eso es lo que se dice en estos casos ¿No?

Siento que todo avanza en mi alrededor menos yo. Es una carrera que no podré ganar jamás. Aunque nunca haya tenido prisa siento que no sigo adelante. Que estoy igual que hace 5 años y lo único que pasa es el tiempo. Una marea incesante que cada día que pasa corre más y más. Apenas un suspiro. Y hay tantas cosas por hacer que para cuando las termine todas apenas viviré para ver el progreso. ¿No sería mejor dejarlo todo como está y vivir, que no es poco?

Tiendo a fingir en sueños que vivo. Y no soy un pesimista moderno de hoy en día, pero se me acaba el tiempo. Se me acaba el tiempo y sigo quieto, parado, esperando que todo mejore o que al menos no empeore. 

Como en aquellos sueños que uno quiere correr y algo le impide; como una bocanada de corriente de aire, o como querer avanzar corriendo con el agua cubriéndote hasta el cuello. Esa desagradable sensación de querer correr, y no poder. De querer gritar y no poder.
Necesito que me digas lo que quiero oír, una sola vez más. Una última vez y ya juro que me convenzo hasta la siguiente vez. Hasta la siguiente vez de estar entre tus brazos y entre tus piernas y decirte que "Hasta pronto". No hay nada más doloroso que una mentirosa despedida. Bueno sí, se me ocurre una cosa. Creérsela.




Y como siempre no ocurre nada. Nada nuevo llega. Todo sigue igual. Ya mejorarán las cosas. O eso es lo que se dice en estos casos, ¿No?